Waarom moeten vrouwen wereldwijd tot wel 120 keer sinds hun eerste klachten intense pijnen en/of bloedingen ondergaan?

Dertien jaar geleden zat ik in de les te vergaan van de pijn. Een van de vele keren. Ik zat dubbelgeklapt te kreunen, koortsig te zweten en van aandacht in de les was geen sprake. Naar huis gaan mocht niet want ik stond die middag nog te spelen tijdens de pauze. Ik kreeg geen pijnstilling en moest gewoon maar even rusten volgens de directie.

Twee weken geleden lag ik een hele nacht wakker van de pijn waardoor ik, alweer, een dag niet kon gaan werken. De magnesium die ik neem voor betere doorbloeding en minder krampen, hielp niet. Het bloedstollend middel dat ik neem nam de scheuten krampen om van flauw te vallen niet weg. De hoogste dosis ibuprofen is een lachertje tijdens mijn regels. Ik probeerde al verschillende pillen, nuvaring, middelen tegen krampen en andere pijnstillende middelen maar dat kon niet baten. Laat staan dat een warmwaterkruik of warm bad helpt.

Deze week kreeg ik na een maandelijks gevecht van 15 jaar tegen mezelf het verdict. Endometriose. Een aandoening waarbij baarmoederslijmvlies zich buiten je baarmoeder bevindt. Het kan zeer uiteenlopende vormen aannemen en de symptomen zijn eindeloos lijkt het. Enkel door een laparoscopie kon men zien dat ik met enkele haarden van die cellen zat die mijn pijn is zo intens maakten. Soms leek het alsof er de hele tijd messen in mij staken. Een maandelijkse marteling is het.

Na het zoveelste doktersbriefje dat ik moest halen voor twee dagen afwezigheid begon het mij te dwars te zitten. Mijn huisarts zag de ernst er niet van in. Ik las steeds meer over de aandoening endometriose. Twee jaar geleden stapte ik uiteindelijk zelf naar de gynaecologe gestapt. Zes maanden wachttijd vooraleer ik bij de specialist terechtkon. Zij heeft me dan nog anderhalf jaar behandeld met medicijnen om te kijken of de pijn verlichtte. Ook omdat ik met prikkelbare darm syndroom worstel, iets waar endometriose vaak mee gelinkt wordt, werd ik niet direct in het endometriose straatje geduwd. Die middelen doen allemaal wel iets, maar niets is genoeg. Ook de combinatie niet. Ik was vastberaden dat het om iets anders ging en dat er iets zat wat er niet moest zitten. Ik kreeg gelijk. Anderhalve maand geleden kon ik plots binnen de twee maanden onder het mes en werd alles weggehaald.

Nu moet ik non-stop aan de pil om mijn baarmoeder niet meer te laten afzien en de plekken niet verder te verspreiden. Die pil als oplapmiddel voor elke aandoening rond je vrouwelijke cyclus hangt het strot uit. Het is geen behandeling maar een 60 jaar oud middel met een heleboel bijwerkingen. De pil zorgt emotionele stemmingswisselingen, een verlaagd libido, depressieve klachten én op een verhoogde kans op borstkanker. Ik nam het zelf al jaren niet meer vanwege die klachten. Ik zou het zelfs mishandeling noemen van een geneeskunde die zich voornamelijk op mannelijke klachten focust. De mannelijke pil kwam er trouwens niet door in de klinische fase omwille van diezelfde klachten.

Dit is 1 anekdotisch verhaal. Alweer eentje voor de statistieken. Want volgens de geneeskunde leidt 1 op tien vrouwen hier wereldwijd aan. Voorzichtig geschat zijn het er nog meer vermoed ik, zoveel vrouwen waarbij het misschien nooit (gelukkig) voor last zorgt. Vaak wordt het pas ontdekt wanneer ze niet zwanger geraken terwijl vrouwen er in de puberteit al last van kunnen hebben.

Waarom blijft zo’n ernstige aandoening zo vaak onder de oppervlakte? Waarom geloven we vrouwen niet als ze ergens pijn of klachten over hebben? Waarom wordt er niet sneller naar endometriose gezocht? Waarom moeten wij slikken – letterlijk die godverdomse pil – en zwijgen? Waarom zijn geen oorzaken gekend en bijgevolg nog geen behandelingen beschikbaar? Waarom moeten vrouwen wereldwijd tot wel 120 keer sinds hun eerste klachten intense pijnen en/of bloedingen ondergaan? Waarom zijn maandstonden zo’n taboe? Waarom menstrueren vrouwen überhaupt?

4 tot 10 jaar is de gemiddelde tijd van een vrouw die met haar eerste klachten langsgaat tot de diagnose wordt gesteld. Als vrouw met klachten moet je je mannetje staan in de geneeskunde. Dat is een regelrechte schande die zeer duur betaald wordt voor heel veel (onwetende) vrouwen. Ik kwam zelf achter deze aandoening en het feit dat mijn klachten niet normaal waren door te lezen. Als hierdoor ook maar 1 iemand haar abnormale vrouwelijke klachten laat onderzoeken is mijn opzet geslaagd. Lees je in en laat je niet van de wijs maken. Je klachten zijn echt.