Vrijdagmiddagblues

Wolken trekken zich op aan een zuchtje van wind, hoog daarboven. Beneden zit ik op het terras een stoel en schalt Whitney Houston met ‘I will always love you’ zacht de boxen van de zwarte massieve radio door. Ik lees en ben verzwolgen in een lijn van letters, tijd zegt niets meer. Wolk verdrijft na wolk. De zon zegt hallo en laat zich weerschijnen in mijn zonnebril. Ze blijft niet lang merk ik, daar zorgen die witte ophopingen wel voor. Mijn thee laat me proeven van een wereld die niet aanwezig is, althans niet in de werkelijkheid. In mijn hoofd ontpopt zich een tafereel aan warme herinneringen. Wanneer ik vastgeklampt word door de schoonheid van een bloem voor me die op tafel staat, vergeet ik alles. Het is de enige bloem uit de roedel natuur die tegen perfectie leunt. Het is alsof ze me roept. Ik raak ze aan, de andere bloemen lijken zich weg te steken. Een ovaalvormige wolk dwingt de zon weer goededag tegen me te zeggen. De bloem zitten tussen twee vingers gekneld, en plots valt er een traan. Ik ben geraakt door het leven. De bloem. Mijn boek. Het lied. De wolken. Ik ruik aan de bloem, ik voel ze en neem haar kwetsbaarheid in me op. De zon piept weer tussen een ophoping door en geeft me warmte. Vanbinnen en vanbuiten. Ik nip van mijn thee, veeg de traan weg en laat de letters mij weer opslokken.

I hope life treats you kind
And I hope you have
All you’ve dreamed of
And I wish for you joy
And happiness
But above all this, I wish you love.

Voor jullie allemaal.

Koester mooie momenten, ze zijn niet schaars, ze zijn onder, boven, of naast je. Je moet ze gewoon onder ogen komen.

Advertenties